De kerstboom staat. Met warme lichtjes, rode en gouden ballen die mooi bij elkaar passen. Onder de boom liggen pakketjes. Netjes gestapeld. Met namen erop.
Olive probeerde het. Echt.
Ze zat op het vloerkleed, handen om een warme mok thee en keek naar de stapel onder de kerstboom. Haar naam stond erop. En die van Puck. En van Lola. Maar vooral dat ene pakket waarop stond: “Voor iedereen. Om weg te geven “. Die was extra spannend.
Ze wiebelde.
Ze schoof.
Ze zuchtte.
En toen zei ze: “Wat als we die gewoon nú open maken?”
Puck keek op van haar boek.
“Waarom wachten?” zei Olive. “Het is toch echt kerst? Iets om weg te geven?”
Lola glimlachte, streek het kleed glad en knikte.
“Als iets bedoeld is om te geven, dan mag dat meteen.”
En dus deed Olive wat ze altijd doet als haar hart sneller gaat kloppen: ze deelde.
Niet later.
Niet na de feestdagen.
Maar nu.
>>> lees daar verder >>>
Olive zat weer op het vloerkleed.
De andere pakketjes lagen er nog steeds, maar nu voelde het goed. Op die kon ze wel wachten.
“Zo,” zei ze. “Nu kan iedereen meedoen.”
Wat zit er in het kadootje?
Het patroon van Olive, zodat je haar eerst kunt haken, precies zoals ze is.
Daarna haar tuinbroek, die al klaar lag om op avontuur te gaan.
Het patroon van Puck, met haar blauwe haar en gestreepte kousen.
En Lola, met haar eigen stijl en haar Paris City Chiq-outfit.
Patronen die ooit kooppatronen waren,
maar nu gewoon cadeautjes mogen zijn.
Voor iedereen die nog iets wil haken voor kerst.
Voor onder een boom.
Voor op een bank.
Voor iemand die je lief is.
Een ster, een reactie, een warm gebaar — het is allemaal even welkom.
Maar niets hoeft.
Deze kerst draait het met elkaar te delen.
Liefde voor haken.
En soms betekent dat:
niet wachten tot kerst.
Maar alvast beginnen.
Liefs,
Olive (en Puck en Lola)
Reactie plaatsen
Reacties